آسانسور
سال ۱۸۷۴ میلادی (۱۲۵۲ خورشیدی) نقطه عطفی در تاریخ آسانسور است؛ زمانی که آسانسور از یک بالابر ساده به یک سیستم حملونقل عمودی ایمن و قابلاعتماد تبدیل شد و مسیر رشد ساختمانهای بلند را هموار کرد.
سال ۱۸۷۴ میلادی،آغاز عصر آسانسورهای ایمن:
شرکت Otis نخستین آسانسورهای هیدرولیکی ایمن را معرفی کرد.استفاده از سیستم ترمز ایمنی (Safety Brake) مانع سقوط کابین در صورت پارگی کابل شد.این نوآوری، اعتماد عمومی به آسانسور را افزایش داد.
دهه ۱۸۸۰ میلادی (۱۲۵۸ خورشیدی)، تولد آسانسور الکتریکی:
در سال ۱۸۸۰ ورنر فون زیمنس، اولین آسانسور تمامبرقی را ساخت.حذف نیروی بخار و هیدرولیک ،موجب افزایش سرعت، ارتفاع و بهرهوری گردید و زمینهساز شکلگیری آسمانخراشها شد.
بازرسی آسانسور
دهه ۱۹۲۰ میلادی، استانداردسازی و رشد شهری:
معرفی موتورهای DC، سیستم قرقره و وزنه تعادل و توسعه دربهای کشویی و سیستمهای کنترلی اولیه
دهه ۱۹۳۰ میلادی،پیشرفت ایمنی و مکانیک:
توسعه گاورنر سرعت،بهبود سیستم ترمز و راهنمای کابین
افزایش ظرفیت و ارتفاع قابل دسترس
دهه ۱۹۵۰ میلادی، انقلاب موتورهای AC:
جایگزینی موتورهای AC بهجای DC ،کاهش هزینه نگهداری و افزایش طول عمر،حرکت نرمتر و مصرف انرژی کمتر آسانسورها
دهه ۱۹۷۰–۱۹۸۰ میلادی، الکترونیک و اتوماسیون:
ورود کنترلهای الکترونیکی و رلهای پیشرفته،بهینهسازی زمان انتظار و مدیریت گروهی آسانسورها،توسعه آسانسورهای پرسرعت برای برجهای بلند
دهه ۱۹۹۰ میلادی،کنترل دیجیتال:
استفاده از میکروپروسسورها و PLC،تشخیص خطا، مانیتورینگ و ایمنی هوشمند،افزایش دقت توقف و راحتی حرکت آسانسور
قرن ۲۱ میلادی، آسانسورهای هوشمند و سبز:
موتورهای گیرلس (Gearless) با راندمان بالا،سیستم بازیابی انرژی (Regenerative Drive)،آسانسورهای فوقسریع (+10 m/s) و
فناوریهای نوین مانند MULTI (حرکت بدون کابل)
از سال ۱۸۷۴ میلادی تاکنون، آسانسور از یک بالابر مکانیکی پرریسک به یک سیستم حملونقل عمودی هوشمند، ایمن و انرژیبهینه تبدیل شده است.پیشرفت آسانسورها مستقیماً با توسعه مهندسی مکانیک، برق، کنترل و متریال گره خورده و بدون آن، معماری مدرن عملاً غیرممکن بود.